yazmak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yazmak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Haziran 2015 Cuma

''Gece Okumaları''


  Bir sonu var mıdır ne dersin sevgili okur ; okumanın,yazmanın ve bunları doğuran düşüncenin...
Bana sorarsan hayır,yaşamın kendisi evreni okumaktır zaten.Yalnızlık omuzlarımızda ağır bir yük iken daha bir koyu olur okumalar,geceleri kitap sayfaları arasında gezinen gözler,düşünen zihinler..
    Daha bir tenhadır sokakları şehrin ve zihnin,gece sarmalar bazen üşütür,acıtır bazen kanar bir kaç satır cümle ile yaralar dağılır dağlanır...Buna yazgılıdır bilir düşünen,sorgulayan,aklını ve kalbini kullanan insan.Gün ışıdığında insanlar,araçlar,kalabalık,gürültü ve şehrin boş uğultuları arasında yürürken,nefes alırken bedenimde sıkışmış boğuluyor gibi oluyor ruhum,yani aslolan ben.
    Gece benim kalem,gece benim aşk bahçem,yalnızlığımın çorak vadisi ,gece benim belki ben gecede bir heceyim..Gece..masamda boş bardaklar...sayfaları karıştırılmış kitaplar..Derlemeler için kıyıya köşeye alınmış bazı notlar..Ve gecenin büyüsünde okumalar...

_Hç_







14 Ekim 2014 Salı

-Yazmak




Yazmak... seni resmetmek bir beyaz kağıda.
Yumuşak fırça darbeleri yerine sert bir kalem ucunun sivri diliyle,
siyah bir geceye çalarken ardımda geçmişten gölgem adım adım
gelecek önümde sisli  uzun bir 6 aylık gün ve ben kapatıp gözlerimi yürüsem yürüsem
ve düşsem önünde ölümün toprak kokan nefesine..._Hç_



17 Temmuz 2013 Çarşamba

SAVAŞ ve BARIŞA Dair




    Ya senin amacın neydi bu yaşam koşusunda ,ya  aradıkların ,ararken buldukların...
Yaşamın bizlere sunduğu tüm varlık oyuncaklarına rağmen  her yalnız kalışında sen de yokluğun buzdan yakıcılığını ruhunun derinliklerinde hissettin mi  benim gibi.Benim gibi sen de küfrettin mi aramızda hiç var olmamış adalet terazisine ve hep zulmedenden yana vurulan adalet tokmağına lanetler yağdırdın mı...

   Ölümsüz ama bu öldüresiye kin hangi asırdan kalma mirastır biz insanoğlunun arasında,bu savaşlar,yıkımlar,
kıyımlar,tecavüzler,işkenceler...Ah insanlık ve kanunlarıyla kanunsuzlukları görmezden gelen devlet Ana neredesin? Ölü müsün diri misin?Hala ayrılıklara,aşklara,ihanetlere ağlayanlar var aramızda kör gözleri ile kendilerini gören daima benlik aynalarında.Oysa ki gerçek gözyaşları barışta sokakta,savaşta meydanda ölen öldürülen babasına, kardeşine, eşine ağlayan bir çocuğun gözlerinde yüreğinde kanıyor,coşuyor akıyor...



  Ya senin düşlerin,gülüşlerin...Kimliksiz insan,toprağına ektiğin huzur tohumlarını ne zaman biçeceksin?
Barışa uçan ak güvercinim neredesin? Hangi savaş ürkütüp kaçırdı seni bu vadilerden,hangi çığlıklar kanatlarından vurdu seni ses ver söyle bize yoksa hiç gelmeyecek misin?





Ya senin ellerin nerede çocuk,toprak kokan ellerin.Saçların savrulur rüzgarda bir dağın yamacında hayvanların başında çoban çocuk ,şehirdeki çocuğun selamını getirdim sana...Biz büyüyünce savaşmayalım çocuk,hayvanlar özgür ama beraber nasıl yaşıyorsa biz de beraber ve özgür kardeşçe yaşayalım çocuk ama sevgiyle tutuşsun yüreklerimiz.Gözlerimiz gelecek güzel günler için ışıldasın umutla.Huzurlu topraklarımız olsun üzerinde yürüyeceğimiz,seveceğimiz,sevişeceğimiz topraklarımız olsun çocuk,gel tut elimi,söz ver bana hadi
birlikte ve el ele kardeşçe bu dünyayı biz değiştireceğiz...


H.ÇAYIR
İstanbul-2013