Çocuklar!...

Ölüme yürüyor

Ölüme yatıyor

Ölüme yüzüyor

Bir kurşun bir avuç tuzlu su

Bir avuç dolusu umut ile

Çocuklar ölüyor ey halkım

Çocuklar!...

_Hç_

Zor Adam

kayıp bir ruhla
tek elle tutunuyorsun hayata
ümitlerini yitirmiş
çarelerini tüketmiş
histerik bir nöbet gibi
uyanıyorsun her sabaha
kapılar kapanmış sertçe
ve bir bir o ağlamaklı yüzüne
dar gelmiş o kırılgan çocuk yüreğine
zor adam bedenin...
_Hç_

Sol Yanımda

ne desem bir ağır yük sol yanımda
varsın diyenler desin sözler dilsiz artık kulaklar sağır
yüreğim koca bir yangın yeri ruhum alevden bir dağ
ülkem bir afet yeri sel deprem kıyamet her yerde anlamsız sözler uğultulu sesler
sokağa düşmüş çocuk çoluk genç yaşlı yüreklerde öfke inanç haklılık
ne gelir elden ah edip durmaktan  duadan başka
_Hç_

Sen BENSİN O da BU!

özlemsel düşler...in.(im)...

büyüyor kaplıyor yeryüzümü

birileri SEN bensin, O da bu diyor

birileri bilmiyor mu ki

aynı yeryüzünün çocuklarıyız biz

aynı yokluğun kuru ekmeğinin

koparılmış iki ucuyuz biz...

özlemsel düşler...in.(im)...

sarıyor yakıyor benliğimi

birileri SEN beyazsın,O siyah diyor

birileri bilmiyor mu ki

aynı aşkın tohumlarıyız farklı rahimlerde

aynı acının torunlarıyız

savaşta barışta yoklukta varlıkta

aynı aşkla aynı tutkuyla seven sevişen

aynı gökyüzünün sevgilileriydik biz

özlemsel düşler...in.(im)...

senden bana benden sana

dökülerek akarak çağlıyor sonsuzluğa...

_Hç_

Bir Çocuk Ölür

bir çocuk ölür
bir toplum ayağa kalkar
yalana talana hırsıza arsıza
haksızlığa karşı korkusuzca
birleşir eller yürekler
bir güneş gibi yeniden doğar doğrular
asice ve özgürce...
_Hç_

Çocuk Bilir

O daha ne bilsin sizin adına savaş dediğiniz vahşeti
para için toprak için insanları öldüren caniliklerinizi
yıkımı kıyımı ölümü acıyı özlemi kayboluşu kaybedişi ne bilsin
bahanelerinizde anlamlar bulamaz çözemez daha insan olmadığınızı

çünkü bilir çocuk insan nedir
insan annedir babadır kardeştir dayıdır amcadır dededir ninedir komşudur komşunun çocuğudur
insan dosttur sevgidir şefkattir paylaşmaktır güvenmektir elini uzatmak yardım etmektir
çünkü çocuk bilir insan nedir..    _Hç_

Çağlar Boyunca KADIN

  Çağlar boyunca kadına değersiz bir eşya,neslin devamı için erkeğine ait biyolojik bir tarla,köle ve hizmetçi rolleri yüklendi.Kimi zaman bilimsel bir savı ya da doğruyu savunurken kadına ''cadı'' nitelemesi yakıştırılıp
türlü işkenceler ve katliamlar yapıldı.Bunu da kilise emriyle yaptılar üstelik de...
Oysaki kadın ne bir eşya ne bir köle ne tarla ne de bir cadı idi.O güzelin, güzelliğin ,huzurun ve aşkın büyülü bahçesiydi. Peygamberin dilinde erkeğine emanet edilmiş nazlı bir gelincik çiçeğiydi.Dosttu, kimi zaman bir kardeş kimi zaman anne/baba kimi zaman bir yoldaştı,dinlemediler kıymet bilmediler.

  Sözcüklerin gücünü beyninden alıyordu kadın.İletişimi kuvvetliydi,ayrıntıları irdeler,haksızlığa direnir,sözünü esirgemezdi,bilmek isterdi öğrenmek ,okumak...Okutmadılar kızları davarların peşine verdiler dağlara taşlara.
Tutmadılar ailede ergen olmadan daha el oğluna zorla gelin ettiler,çocuk gelinler...
   Kadın kısmı okuyup da ne olacak diyen adam, evlenip de hanımını hastaneye götürdüğünde kadın hekim sorar oldu hani kız kısmı okuyup ne olacaktı ya ne oldu?...
Sonra takdir edildi,sevildi.Öğretmen oldu,doktor,mühendis ,avukat...Erkeğin bulunduğu her sektörde boy göstermeye başladı üstelik de başarılıydı ,detaycı ve çalışkandı.Ademoğlu bu duruma şaşkındı.

   Her şey olabilmek kadar bir anda hiçbir şey olabiliyordu erkeğin gözünde kadın.Düşüncede ve sözde seste ikna edilmeyen kadın dövülerek sövülerek tekmelenerek hakaret edilerek tecavüz edilerek ve nihayetinde öldürülerek ya da katledilerek sindirildi, susturuldu ,yenildi ,yok edildi.Ne diyeydi bunca kin ve öfke, bu zavallı duruş ,bu tükeniş ademoğlunda.
   Yazık ki erkek ,emanete hıyanet etti, kadınına kızına azap etti çağlar boyunca,yine de sürüp gidiyor bu kin.Hiç mi tükenmez bu şiddet bu öfke ne yapmadık da böyle oldu dünya , ya da nerede hata yaptık biz insanlık?

(Hç). 2013